BUDDIES
Max van Ekelenburg & Rexious Mponda Huka
Hoe is het als man je eenzaam en buitengesloten te voelen? Max en Rexious bespreken hun verschillende ervaringen door fotografie.
FOTO DIALOOG 1
Eerste foto
Max (21)
Deze foto gaat over de gevoelens die ik en zoveel anderen voelen in een moeilijke tijd. Ik voelde me heel eenzaam, maar ik had genoeg mensen om mij heen. Geen vrienden maar wel mijn ouders en zus. Maar het gevoel van eenzaamheid is sterker dan het daadwerkelijk alleen zijn. Deze foto gaat over die gevoelens. Maar er is altijd licht in een slechte tijd. Als je naar het licht zoekt en dat vasthoudt en dat telkens opnieuw probeert, kom je door een slechte tijd heen. Althans, dat was voor mij zo.
Reactie foto
Rexious (23)
Created as a direct artistic response to the story behind Max's photo, this photograph stands as a powerful visual declaration of reclamation and hope. Where the previous narrative depicted a model isolated in darkness and hidden behind a mask of fear, this image intentionally breaks free from that confinement. It serves as an encouraging, positive message for Max, urging him to let go of past high school bullying, end self isolation, and boldly build a new identity.
Every detail in this photo signals a triumphant shift forward. The mask is visibly cast off and left behind, symbolizing a definitive end to isolation and the choice to move on. Captured in a dynamic, forward leaning stance, the model embodies the act of taking a bold step into the future with zero regret. Her bright expression radiates confidence, completely free from the sadness of the past. Replacing the bleak shadows, the vibrant, colorful background serves as a visual reminder that the world is full of fresh possibilities for a bright future.
FOTO DIALOOG 2
Eerste foto
Rexious
This photograph captures the silent aftermath of careless exclusion. Born from a moment at a school ministry where my deskmate and I were overlooked during a sermon distribution, the image serves as a visual metaphor for the unseen wounds of rejection. What seemed like a simple oversight left us with lingering questions and a profound sense of alienation.
The composition tells the story of the casualties of that day. Empty seats represent the sudden absence of those who no longer feel welcome, while a pile of abandoned books and a crumpled paper signify unfinished works and missed opportunities for personal growth. A discarded bag, a single shoe at the threshold, and clothing on the ground mark the frantic, chaotic nature of a hasty departure.
Ultimately, the open door and the bright light streaming from the outside represent the uncertain path forward. When individuals are pushed out of spaces meant to nurture them, they are forced to seek belonging elsewhere. They step into the unknown world outside following a light that promises refuge, but one that holds no guarantees for their mental well-being, leaving them vulnerable to either healing or further harm.
Reactie foto
Max
Boys don’t cry, or do they?
Mijn buddy had een reactie foto naar mij doorgestuurd die ging over buitensluiten. Toen dacht ik: wat heeft mij zo laten voelen? En daaruit is deze foto ontstaan.
Ik was en ben altijd een emotionele jongen, maar jongens huilen niet. Dat werd mij door iedereen verteld. Thuis, op school, door vrienden, door iedereen. Maar ik weet dat jongens ook heel veel emoties hebben en dat jongens ook huilen en nare gevoelens ervaren, en die ook zeker mogen uiten.
Jongens zijn vaak bang om hun emoties te uiten omdat ze dan als zwak worden gezien en dan buiten worden gesloten. Maar ik wil hier verandering in brengen met deze foto. Het is juist heel dapper en sterk als een jongen zijn emoties uit.