BUDDIES
Chenoa van Wingerden & Gina Kachulu
Chenoa en Gina weten hoe het voelt niet gezien te worden. In hun foto's gaan ze op zoek naar een antwoord hoe hiermee om te gaan.
FOTO DIALOOG 1
Eerste foto
Chenoa (23)
Zal ik mijn masker maar weer opdoen?
I fake a smile,
every once in a while.
Hoping they won't notice it,
because I'm scared to admit…
That sometimes I feel sad inside,
so it is that feeling that I'm trying to hide.
Deze foto heb ik gemaakt om te laten zien hoe ik mij voel. Ik heb heel veel dingen rondom pesten meegemaakt waardoor ik soms veel negatieve gevoelens ervaar. Meestal wil ik dat verbergen door mijzelf te verschuilen achter een blij masker. Dat masker heb ik in mijn hand, maar nog niet opgedaan. Iedere keer vraag ik aan mezelf: “Zal ik mijn masker maar weer opdoen?”
Reactie foto
Gina (25)
This is what support looks across thousands of miles.
In Malawi, I was excluded by my own family left unnamed at birth and felt invisible. In the Netherlands, Chenoa was pushed to the edge by classmates, colleagues who made her fell worthless. Different countries, different wounds, but the same loneliness.
In my response, the mask is not in front of me, it is behind me and I am walking out of the dark place towards the light that simply means I am no longer hiding and I have left every burden behind my back. Hoping to focus on the light side of the world. I am telling her and every other person who sees this: YOU DON’T HAVE TO FACE IT ALONE ANYMORE!
FOTO DIALOOG 2
Eerste foto
Gina
My name is Gina but I almost wasn’t.
When I was born in my village in Malawi no one wanted to name me. My mother lay on a mat, surrounded by elderly woman who helped deliver me. But my own father, grandparents, my aunts were absent. They had no name ready, no celebration for weeks. I was simply ‘the baby’.
In my culture, a name is the first gift. It means you belong, you are seen, you are ours. I received no such gift.
So years later. I knelt in the sand and began to write my own name ‘GINA’.
But I stopped, my hand hesitated because even now claiming a name feels incomplete like something is missing. The unfinished letters in the sand are not a mistake, they are a question.
Why was I not worth naming?
This photo is not about anger, it is about the long work of naming yourself when your family refused to. The sand will wash my name away. But I will write it again and again until the world knows I exist, I have always existed. Even when they pretend I didn’t.
Exclusion begins with silence, healing begins with a name even one written in sand.
.jpg)
Reactie foto
Chenoa
Verschuilen achter het masker
I fake a smile,
every once in a while.
Hoping they won't notice it,
because I'm scared to admit…
That sometimes I feel sad inside,
so it is that feeling that I'm trying to hide.
Wellicht herken je dat bij jezelf of misschien zelfs bij de mensen om je heen. Het wegstoppen van nare gevoelens zoals het gevoel van somberheid, vermoeidheid of stress. Dat nare gevoel is dan daar. Ja, écht waar. Alleen wil je het aan niemand laten merken. Even je masker opzetten om er niet mee geconfronteerd te worden, maar waarom?
Deze foto is een samenvatting van mijn verhaal en het verhaal van Gina. Zij vertelde dat ze geen naam had gekregen bij haar geboorte en daar moeite mee heeft. Zo begon zij met de zoektocht naar haar echte zelf. Verschuilend achter haar blije masker.
Laat dit een teken zijn om lief te zijn.
Lief zijn. Ja, voor jezelf.
Als jij aan jezelf vraagt “Hoe gaat het nou écht met jou?” Ben je dan eerlijk naar jezelf en vertel je de waarheid of houd je zelfs dan je masker op?
Lief zijn. Ja, ook voor anderen.
Wees lief voor de mensen om je heen. Zelfs zij kunnen een masker op hebben terwijl je het niet door hebt.
Dus…
Zet jij je masker op, of houd je ‘m af?