BUDDIES
Viktoriia Yashchyshena & Bright Mpando
Viktoriia en Bright onderrzoeken samen hoe het hoofdstuk van oordeel en nare herinneringen te sluiten en met een open blik naar de toekomst te kijken.
FOTO DIALOOG 1
Eerste foto
Viktoriia (19)
Op deze foto houd ik een boek vast. Het boek is een symbool voor mijn herinneringen. Het staat in het donker, omdat veel herinneringen uit mijn verleden voor mij verborgen zijn gebleven.
Door pesten, discriminatie en moeilijke ervaringen heeft mijn hoofd misschien gekozen om dingen te vergeten als een manier van bescherming. Maar samen met pijnlijke momenten verdwenen ook mooie herinneringen.
Daarom herinner ik mij maar weinig van mijn kindertijd en tienerjaren.
Deze foto gaat niet over leegte. Ze laat zien dat herinneringen ons soms proberen te beschermen, maar daarbij meer meenemen dan we verwachten.
Reactie foto
Bright (21)
This photograph frames a pansive girl standing before a narrow window, one hand pressed flat against the glass. Behind her, out of focus, lies an open book whose pages blurred, its content illegible.
The book occupies the foreground but no longer commands attention. It represents past experience, specifically the painful chapters already read, reread, and finally set down.
The girl does not look at the book. She faces away from it, toward the light. Her posture is not dramatic but still, patient, weight shifted forward.
The hand on the glass suggests neither desperation nor farewell, but a quiet readiness. She has stopped reading the record of what went wrong. She is not revising it, not annotating it, not holding it open for cross-examination. She has simply abandoned it.
Outside the window, the daylight continues. Concrete columns. Blue panels. Ordinary distance. Nothing promised. Nothing guaranteed. But the gaze has shifted.
That is the thesis: the past is not erased, but it is no longer consulted. The book stays where it lies. The window is what matters now. The image does not argue for forgetting. It argues for turning the page without needing to read it again.
FOTO DIALOOG 2
Eerste foto
Bright
This photograph depicts a solitary female figure seated centrally, surrounded by three empty chairs. Each chair bears a placard showing social media content, thus comments, posts, and tags. The subject’s posture is somber: hands drawn inward, body contracted, conveying visible emotional withdrawal.
The vacant chairs symbolise absent connection, while the digital artefacts occupy the space that genuine human interaction should.
The image communicates a clear thesis that social media does not merely reflect our emotional states, it actively distorts them, fostering resentment, and, ultimately, depression.
It is not an abstract claim, but a conclusion drawn from personal experience during my secondary education. At that time, merely being seen in the presence of female peers triggered a cascade of hostile online commentary.
Unknown students used social media to label me a “womaniser,” asserting baseless promiscuity solely because my friendships skewed female.
These digital attacks eroded my internal resilience and pre-emptively poisoned my reputation. Peers formed judgments before any face-to-face interaction. The situation escalated to the brink of disciplinary suspension when fabricated posts reached the school principal’s office.
This photograph, therefore, is not illustrative but a visual testimony to how algorithmically amplified gossip can dismantle a young person’s standing and psyche.
Reactie foto
Viktoriia
Net als veel andere mensen heb ik te maken gehad met pesten en discriminatie. Het verhaal van mijn buddy heeft mij geïnspireerd om deze foto te maken. Met deze foto wilde ik iets laten zien dat mij vroeger heeft geholpen.
Op de foto draag ik een koptelefoon terwijl mensen langs mij lopen. Zij kunnen veel meningen hebben over mij. Over mijn kleding, uiterlijk of gewoon over wie ik ben. Maar waarom zou dat bepalen hoe ik naar mezelf kijk?
De koptelefoon is een symbool. Het houdt meningen tegen die mij niet verder helpen. Ik wil alleen luisteren naar opbouwende woorden van mensen die ik vertrouw, zoals mensen die dicht bij mij staan of mijn mentoren.
Opmerkingen over mijn make-up, mijn lengte of andere dingen die niet bepalen wie ik ben, zijn niet meer belangrijk voor mij. Ik ken mezelf het best.
We kunnen niet iedereen tevreden maken. Daarom is het beter om jezelf niet te verliezen in de mening van anderen, maar te luisteren naar je eigen stem.